صد سال پیش، 22 اکتبر سال 1909، نام نخستین خلبان زن در تاریخ پرواز ثبت شد. هر چند یک قرن از این تاریخ میگذرد، اما هدایت ماشین پرنده، همچنان شغلی مردانه باقی مانده است. از تولد ماشین پرنده شش سال بیشتر نگذشته بود که «الیزه دلا روشه» خلبان زن فرانسوی با پشت سر گذاشتن مسافتی حدود 300 متر، نام خود را در تاریخ پرواز ثبت کرد. سه سال بعد، سال 1911میلادی، «ملی بسه» آلمانی هم آزمون خلبانی را با موفقیت پشت سر گذاشت. مدت کوتاهی بعد، در حالی که بیشتر از یک دهه از ساخت نخستین ماشین پرنده نگذشته بود، حضور زنان در پهنه آسمان تا جایی گسترده شد که نخستین زن خلبان ایرانی، عفت تجارت چی (1319 خورشیدی) هم به این عرصه پیوست.
در تاریخ یکصد و اندی سال پرواز انسان با ماشین پرنده، خلبانان زن هم موفق شدند رکوردهایی مثل مسافت های دور دنیا را به نام خود ثبت کنند و حتی هدایت هواپیماهای جنگی را نیز برعهده گیرند. هانا رایتش نخستین خلبان زن آلمانی بود که در جریان جنگ جهانی دوم موفق به دریافت صلیب شجاعت شد. با این حال حضور زنان در عرصه پرواز هرگز به پای مردان نرسید. دلیل این ناکامی هم «عشق پرواز» میان مردان نبود.
برخی از کارشناسان امور پرواز معتقدند هدایت ماشین پرنده به مقاومت روانی بالا و همچنین سرعت بالای تصمیم گیری نیازمند است. اما در مقابل کم نیستند کارشناسانی که میگویند هدایت پرواز کاری است که به ظرافت و دقت خاصی نیازمند است و زنان از عهده چنین کاری بهتر برمیآیند. دلیل دیگر ناکامی زنان در عرصه پرواز اما میتواند کلیشه هایی باشد که در صد سال اخیر جا افتاده اند.
مثلاً زنانی که در ارتش پاکستان دوره آموزش خلبانی هواپیماهای جنگی را میبینند، میگویند متقاعد کردن خانواده هایشان برای انتخاب این شغل، از هدایت هواپیماهای جنگی اف- 7 در آسمان دشوارتر بوده است. البته نا گفته نماند که هیچ کدام از خلبانان زن ارتش پاکستان تاکنون در عملیات های جنگی شرکت نکرده اند.
